شوالیه ای از عنصر ششم
به گزارش بازار پرواز، تصور یک سوپرکار مجهز به موتور قدرتمند و وزنی کمتر از یک خودروی کوچک اسپرت، امکان دارد شبیه رویا باشد؛ اما لامبورگینی این رؤیا را در سال 2010 با معرفی سستو المنتو به حقیقت بدل کرد.
امیرمسعود عابدین: ایده یک سوپرکار با موتور V۱۰ و تمام چرخ محرک که کمتر از مزدا MX-۵ میاتا وزن داشته باشد (کمتر از ۱۰۷۵ کیلوگرم)، بعید به نظر می رسد؛ اما لامبورگینی بیش از یک دهه پیش، زمانی که سِستو اِلِمِنتو (Sesto Elemento) را در نمایشگاه خودرو پاریس ۲۰۱۰ رونمایی نمود، این کار را به خوبی انجام داد.
قرار بود این سوپرکار خیره کننده در حد یک کانسپت باقی بماند، اما علاقه بسیار زیاد به آن، یک سال بعد منجر به تولید محدود تنها ۲۰ دستگاه شد و آنرا به یکی از نخستین مدلها در سری تولید محدود خودرو های فوق انحصاری لامبورگینی تبدیل کرد. نخستین مدل از این سری، یعنی رِوِنتون، مبتنی بر مدل مورسیه لاگو ساخته شد که چند سال قبل تر عرضه شده بود.
طراحی و فناوری: قلب کربنی سستو المنتو سستو المنتو بر پایه گالاردو، سوپرکار سطح ابتدایی لامبورگینی در آن زمان، تولید شده بود؛ اما این خودرو دارای یک شاسی مونوکوک منحصر به فرد از فیبر کربن و مجموعه ای از اصلاحات اضافی برای کاهش وزن بود که به کاهش وزن خالص آن به تنها ۹۹۹ کیلوگرم کمک کرد. این اتکا به فیبر کربن با نام خودرو برجسته شد، چونکه سستو المنتو در ایتالیایی به مفهوم عنصر ششم است و اشاره ای به کربن به عنوان ششمین عنصر در جدول تناوبی دارد.
مطالعه ای در سبُک سازی: نوآوری های پیشگامانه
در اواخر دهه ۲۰۰۰، لامبورگینی بطور جدی فناوری فیبر کربن را به عنوان یک روش کلیدی برای افزایش عملکرد سوپرکارهایش بررسی کرد. این خودروساز با درک پتانسیل کامپوزیت های پیشرفته برای کاهش وزن، همراه با افزایش استواری و سختی، با تأسیس یک لابراتوار تخصصی مواد کامپوزیت در دانشگاه واشنگتن سیاتل در سال ۲۰۰۹، قدمی راهبردی برداشت. قرارگیری این مکان دور از دفتر مرکزی لامبورگینی در سن آگاتا بولونیزه، از روی قصد و عمد بود؛ چونکه نزدیکی به تأسیسات عظیم بویینگ به لامبورگینی اجازه داد که با محققانی که درحال توسعه فناوری های کامپوزیتی پیشرفته برای صنعت هوافضا بودند، همکاری کند.
یکی از با اهمیت ترین پیشرفت ها، توسعه چیزی بود که لامبورگینی آنرا کامپوزیت های فورج شده می نامد. تولید سنتی فیبر کربن شامل قرار دادن ورقه های الیاف بافته شده در قالب ها، که به طور معمول با رزین از قبل آغشته شده اند، پیش از پخت است. کامپوزیت های فورج شده با فشرده سازی قطعات کوچک و خرد شده فیبر کربن (که اغلب از ضایعات یا مواد بازیافتی گرفته می شوند) و همین طور مخلوط کردن آنها با رزین در داخل قالب ایجاد می شوند. ماده کامپوزیت حاصل حدودا به اندازه فیبر کربن معمولی قوی است اما می تواند سریع تر و با هزینه کمتر تولید شود. تعدادی از قطعات را می توان تنها در چند دقیقه تولید کرد.
لامبورگینی برای نخستین بار پتانسیل کامپوزیت های فورج شده را در سستو المنتو به نمایش گذاشت. این شرکت از آن برای شاسی مونوکوک مرکزی خودرو، ساب فریم جلو و پنل های بدنه استفاده کرد. اجزای اصلی سیستم تعلیق، همراه با میل گاردان و چرخ ها نیز از فیبر کربن ساخته شدند، در صورتیکه نوک اگزوزها از پایروسیک (Pyrosic) تولید شده است. پایروسیک نام یک کامپوزیت شیشه سرامیک است، یعنی تلفیقی از شیشه و سرامیک که خواص هر دو ماده را دارد و قادر به تحمل دماهای بالاست.
طراحی و مشخصات فنی لامبورگینی سستو المنتو
موتور: ۵٫۲ لیتری V۱۰
قدرت: ۵۶۲ اسب بخار
گشتاور: ۵۳۹ نیوتون متر
سیستم انتقال قدرت: ۶ سرعته دستی اتوماتیک/تمام چرخ محرک
شتاب ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت: ۲٫۵ ثانیه
حداکثر سرعت: بالاتر از ۲۹۹ کیلومتر بر ساعت
وزن خالص: ۹۹۹ کیلوگرم
استفاده گسترده لامبورگینی سستو المنتو از فیبر کربن به مهندسان اجازه داد تا به وزن خالص خیره کننده تنها ۹۹۹ کیلوگرم دست یابند؛ این نخستین بار بود که لامبورگینی از زمان کونتاش اِوولوتسیونه (Countach Evoluzione)، خودرویی با این وزن کم ساخته بود. کونتاش اِوولوتسیونه نیز پروژه ای مشابه در مورد مواد کامپوزیتی بود که تحت نظر هوراچیو پاگانی (Horacio Pagani) پیش از این که شرکت سوپرکار خودرا تأسیس کند، توسعه یافته بود. برای درک بهتر این وزن، این خودرو حدودا ۴۵ کیلوگرم سبک تر از مزدا MX-۵ میاتای فعلی و ۴۵۳ کیلوگرم کمتر از گالاردو است که بر پایه آن تولید شده بود. بااینکه سستو المنتو در درجه اول به عنوان یک خودروی مخصوص پیست و نه یک سوپرکار روزمره طراحی شده بود، اما تفاوت وزن آن بازهم بسیار چشم گیر است.
نکته قابل توجه این است که لامبورگینی در کوشش برای کاهش وزن، سیستم تمام چرخ محرک خودرا قربانی نکرد. در عوض، لامبورگینی از مهارتهای طراحی نوآورانه برای کاهش وزن در جاهای دیگر استفاده کرد. یکی از این تکنیک ها، ادغام قطعات بدنه که به طور معمول از هم جدا هستند، در سازه های یکپارچه بزرگ بود؛ به عنوان مثال، گلگیرهای جلو با کاپوت جلو ترکیب شدند و رویکرد مشابهی در عقب نیز گرفته شد. این سازه های بزرگ با بهره گیری از بست ها به شاسی متصل می شوند که امکان جداسازی و نصب مجدد سریع را در طول نگهداری یا تعمیرات فراهم می آورد.
این فلسفه حذف عناصر غیر ضروری به داخل کابین نیز گسترش یافت. فضای داخلی به حداقل ها کم شد و از هیچ امکاناتی به جز موارد بطورکامل ضروری، مانند صندلی ها، استفاده نشد. قطعاتی که قابل حذف نبودند، بازهم برای سبک وزنی بهینه شدند. به عنوان مثال، برش های مثلثی برای کاهش وزن در عین حفظ یکپارچگی ساختاری اضافه شدند. حتی کنسول مرکزی نیز مینیمالیستی بود و تنها سه دکمه داشت: یکی برای روشن کردن موتور، یکی برای درگیر کردن دنده عقب و یکی برای روشن کردن چراغ ها.
از کانسپت تا تولید لامبورگینی تنها یک سال بعد از رونمایی کانسپت، در نمایشگاه فرانکفورت ۲۰۱۱ و با بیان استفان وینکلمن مدیرعامل این شرکت، تولید سستو المنتو را به عنوان یک خودروی مخصوص پیست تایید نمود. در آن زمان، لامبورگینی همین طور از گالاردو LP ۵۷۰-۴ سوپر تروفئو استراداله (Gallardo LP ۵۷۰-۴ Super Trofeo Stradale) رونمایی نمود. وینکلمن گفت: تصمیم برای ساخت سستو المنتو، به سبب علاقه شدید عمومی و درخواست های مشتریان برای توجیه ایجاد یک خط تولید، گرفته شد.
قیمت غائی بالاتر از ۲ میلیون دلار تخمین زده می شد. درست بعد از بحران مالی جهانی، خریداران متمول کمی محافظه کارتر از امروز در مورد هزینه های خود بودند، خصوصاً در مورد خودرویی که فقط در پیست قابل رانندگی بود. در نتیجه، لامبورگینی هیچ گاه بطور رسمی تأیید نکرد که آیا هر ۲۰ دستگاه برنامه ریزی شده واقعا فروخته شدند یا خیر. با این وجود، چندین نمونه در طول سال ها، در بازار دست دوم ظاهر شده اند که تأیید می کند حداقل قسمتی از این تولید به عموم تحویل داده شده است.
تغییرات بسیار کمی بین نسخه کانسپت و تولیدی سستو المنتو تولیدی وجود داشت. لامبورگینی حدودا تمام طراحی اصلی را حفظ کرد، همچون نمای بیرونی فیبر کربن خام که با یک پوشش شفاف مات محافظت می شد. تغییرات داخلی حداقل اما کاربردی بود، با اضافه شدن کنترلرهای راننده و یک صفحه نمایش اطلاعات محور.
تأثیر ماندگار بر خودرو های امروز
خودرو های تولید محدود لامبورگینی مانند سستو المنتو فقط برای راضی کردن طرفداران متمول سوپرکار که بدنبال گسترش مجموعه های خصوصی خود هستند، ساخته نمی شوند. این مدلهای انحصاری هدف عمیق تری دارند؛ آنها مسیرهای طراحی آینده و نوآوری های تکنولوژیکی برند را پیش نمایش می کنند. این رویکرد با رِوِنتون شروع شد، که صفحه کیلومترشمار دیجیتالی را معرفی نمود. این رویه با سستو المنتو ادامه یافت که در طول رونمایی آن، وینکلمن تاکید کرد که هر مدل آینده تأثیر روح سستو المنتو را خواهد داشت و نشان داد که کاهش وزن و طراحی عملکردمحور چقدر برای این برند حیاتی شده است.
این سنت تولید محدود در طول سال ها با مدلهای بعدی ادامه یافته است. بعنوان مثال، وِننو آیرودینامیک پیشرفته را بررسی کرد، در صورتیکه سیان قدمی به طرف برقی سازی برداشت. اکنون، لامبورگینی مقرر است فصل جدیدی را با یک مدل تولید محدود آینده بر پایه روئلتو شروع کند که مقرر است در اواسط آگوست و در هفته خودرو مونتری (Monterey Car Week) رونمایی شود.
منبع: carbuzz
۲۲۷۳۲۲
منبع: flybazar.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب