افشین:
فناوری شهری باید از زیرساخت به کیفیت زندگی مردم برسد
به گزارش بازار پرواز، معاون علمی رئیس دولت اظهار داشت: معیار موفقیت فناوری در شهرها، شمار سیستم ها و تجهیزات نیست، بلکه میزان اثرگذاری آن بر رفاه، سلامت، عدالت و کیفیت زندگی شهروندان است.
به گزارش بازار پرواز به نقل از مهر، حسین افشین بامداد پنجشنبه در کارگاه آموزشی تحول مفاهیم شهری و مسیر حرکت به طرف شهرهای دانش بنیان که با حضور شهرداران شهرهای استان اصفهان برگزار گردید، با تشریح تفاوت شهرهای سنتی، دیجیتال، هوشمند، دانشی و شناختی اظهار داشت: هدف از تحول شهری، فقط تغییر عنوان شهرها یا افزودن فناوری به ساختارهای موجود نیست، بلکه باید مسیری برای پیشرفت قابلیت های شهر و اثرگذاری دانش و نوآوری در زندگی مردم ایجاد شود.
وی با اعلان اینکه برخورداری از زیرساخت های پیشرفته، خدمات دیجیتال و ابزارهای هوش مصنوعی به تنهایی معیار پیشرفت یک شهر نیست، اضافه کرد: شهر پیشرفته شهری است که بتواند از داده ها و تجربه های خود بیاموزد، تحولات را پیش بینی نماید و مبنی بر شناخت دقیق تر، تصمیم های مؤثرتری بگیرد.
دیجیتالی کردن فرایندهای ناکارآمد، شهر را هوشمند نمی کند
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش بنیان رئیس جمهوری با انتقاد از رویکردهایی که دیجیتالی سازی را معادل هوشمندسازی می دانند، اشاره کرد: در شهر دیجیتال، خدمات و اطلاعات به زمینه های دیجیتال منتقل می شوند، اما در شهر هوشمند، فرایندها و سازوکارهای حکمرانی نیز مورد بازبینی قرار می گیرند و بهینه می شوند.
افشین اضافه کرد: اگر فرایندهای اداری پیچیده و ناکارآمد بدون اصلاح به سیستم های الکترونیکی منتقل شوند، فقط شکل ارایه خدمات تغییر می کند و شهروند بازهم با همان موانع قبلی مواجه خواهد بود. در چنین شرایطی، امکان دارد تعداد خدمات آنلاین افزایش یابد، اما مسئله اصلی مردم حل نشود.
وی با تکیه بر این که هوشمندی شهر را نمی توان فقط با تعداد حسگرها، سیستم ها یا اپلیکیشن های خدماتی سنجید، اظهار داشت: معیار اصلی این است که فناوری چه اثری بر عملکرد شهر و زندگی شهروندان گذاشته است. اگر استفاده از فناوری به بهبود خدمات، کاهش مشکلات و تسهیل زندگی مردم منجر نشود، نمی توان آنرا نشانه تحقق هوشمندسازی دانست.
شهر هوشمند باید قبل از وقوع بحران تصمیم بگیرد
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش بنیان رئیس جمهوری با اشاره به تفاوت مدیریت واکنشی و مدیریت پیش بینانه در شهرها اظهار داشت: در الگوی سنتی، به طور معمول بعد از وقوع یک مسئله برای حل آن اقدام می شود؛ اما شهر هوشمند با تحلیل داده ها و شناسایی الگوها می تواند قبل از بروز مشکلات، برای مدیریت آنها آماده شود.
افشین ترافیک، بارندگی، برف و حوادث شهری را همچون حوزه هایی دانست که امکان استفاده از نگاههای پیش بینانه در آنها وجود دارد و اضافه کرد: در مدیریت هوشمند ترافیک، داده های در رابطه با جریان عبورومرور باید برای پیش بینی ازدحام و هدایت بهتر عبور به کار گرفته شوند؛ نه این که مدیریت شهری تنها بعد از ایجاد گره ترافیکی وارد عمل شود.
وی با تکیه بر ضرورت توجه هم زمان به پایداری شهری تصریح کرد: هوشمندی به تنهایی تضمین کننده پیشرفت نیست. شهری امکان دارد از فناوری های پیشرفته برخوردار باشد، اما در حوزه هایی مانند محیط زیست، سلامت، تاب آوری، عدالت در دسترسی به خدمات و کیفیت زندگی با مشکلات جدی مواجه بماند.
به گفته وی، شهر آینده باید ضمن پیشرفت راندمان منابع و آمادگی در مقابل بحران ها، زمینه دسترسی برابر شهروندان به امکانات، حفظ سلامت و ایمنی و مشارکت مردم در فرایندهای شهری را فراهم آورد.
شهر دانش بنیان با تعداد شرکتها و دانشگاه ها تعریف نمی شود
افشین با اشاره به ضرورت بازبینی در الگوی توسعه زیست بوم نوآوری کشور اظهار داشت: توسعه شرکت های دانش بنیان، مراکز نوآوری، شتاب دهنده ها و پارک های فناوری در سالهای گذشته ظرفیتهای ارزشمندی به وجود آورده است، اما وجود مجموعه ای از قابلیتهای مستقل، لزوماً به ایجاد یک قدرت اقتصادی و فناورانه منسجم منجر نمی شود.
وی اضافه کرد: دانشگاه، نیروی انسانی متخصص، شرکت دانش بنیان و صنعت زمانی می توانند اثربخشی بیشتری داشته باشند که ارتباط میان آنها تقویت شود و زنجیره ای پیوسته از ایجاد ایده تا تولید محصول، خلق ارزش اقتصادی و ایجاد اثر اجتماعی و فرهنگی شکل بگیرد.
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش بنیان رئیس جمهوری با تکیه بر این که دانش و نوآوری باید به قابلیت های پایدار تبدیل شوند، اظهار داشت: تولید یک محصول نوآورانه به تنهایی کافی نیست؛ مجموعه تولیدکننده باید بتواند توانایی خودرا تکرار کند، محصولات جدید توسعه دهد و ظرفیتهای خودرا بطور مستمر ارتقا دهد.
وی همین طور نقش مدیریت شهری را در ایجاد و تقویت زیست بوم نوآوری مهم دانست و اظهار داشت: شهرداری ها نباید فقط به استقرار دانشگاه ها و شرکت های دانش بنیان در محدوده شهر اکتفا کنند، بلکه باید برای تقویت ارتباط این مجموعه ها با محیط شهری، گسترش زیرساخت های نوآوری و فراهم کردن زمینه حضور مؤثر دانش در زندگی روزمره مردم برنامه داشته باشند.
افشین با اشاره به اهمیت ایجاد نواحی نوآوری در بطن شهرها اضافه کرد: نوآوری زمانی می تواند به قسمتی از فرهنگ و تجربه روزمره شهروندان تبدیل گردد که از محیط های محدود و تخصصی فراتر برود و در تعاملات اجتماعی، کارهای اقتصادی و فضاهای عمومی شهر نیز جریان پیدا کند.
اثرگذاری بر زندگی مردم؛ معیار تحقق شهر دانشی
وی با اعلان اینکه شهر دانشی را نمی توان فقط برمبنای تعداد دانشگاه ها، شرکت های دانش بنیان یا نیروی انسانی متخصص تعریف کرد، اشاره کرد: دانش زمانی به مزیت شهری تبدیل می شود که بتواند ارزش اقتصادی خلق کند، آثار اجتماعی و فرهنگی به همراه داشته باشد و در زندگی شهروندان قابل مشاهده باشد.
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش بنیان رئیس جمهوری اضافه کرد: یکی از مهم ترین عوامل ماندگاری و اثرگذاری نخبگان، احساس مفیدبودن و مشاهده نتیجه کارهای آنان است؛ از این رو، شهرها باید محیطی فراهم آورند که ظرفیت دانشگاه ها، شرکت های نوآور و نیروهای متخصص امکان بروز و اثرگذاری حقیقی داشته باشد.
افشین همین طور تاکید کرد که مسیر تحول شهری الزاماً خطی نیست و شهرها امکان دارد متناسب با ظرفیت ها و شرایط خود، تلفیقی از خصوصیت های شهر دیجیتال، هوشمند، دانشی و شناختی را تجربه کنند. بنابراین، هدف اصلی باید شناخت وضع موجود، سنجش قابلیت ها و طراحی مسیر متناسب برای پیشرفت عملکرد شهر باشد.
وی با اشاره به نقش فاکتورها و چارچوب های ارزیابی بین المللی در سنجش عملکرد شهرها اظهار داشت: ارزیابی شهرها باید ابعاد مختلفی همچون کیفیت خدمات شهری، تجربه و رضایت شهروندان، پایداری، تاب آوری، حکمرانی داده محور، عدالت در دسترسی به امکانات و فرصتهای رشد فراگیر را دربرگیرد.
افشین در جمع بندی مباحث خود تاکید کرد: فناوری زمانی به ابزار پیشرفت شهری تبدیل می شود که از سطح زیرساخت و سیستم فراتر برود، به اصلاح فرایندها و پیشرفت تصمیم گیری کمک نماید و نتیجه آن در رفاه، سلامت، امنیت، فرصتهای برابر و کیفیت زندگی شهروندان قابل سنجش باشد.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب